Herman Wijns:


Geboorte

Op 29 juli 1926 wordt het huwelijk ingezegend van Jozef Wijns en Johanna Dens. Het is een jong, dynamisch echtpaar uit zeer christelijke families. Het gaat het gezin de eerste jaren voor de wind. Ze hebben op de Bredabaan te Merksem (Antwerpen) een grote spekslagerij met zeven personeelsleden.

Na vier jaar wordt ook hun kinderwens eindelijk vervuld. Op 15 maart 1931 wordt Herman Ludovicus geboren.

Waneer Hermanneke drie jaar is, stappen hij en zijn papa tijdens een zondagswandeling de kapel van O.L.Vrouw Toevlucht binnen. Daar loopt hij plots tot bij de rij eerste stoelen waar hij minutenlang onbeweeglijk blijft toekijken. Een bisschop die daar zit, zegent hem en geeft hem een prentje. De rest van de dag spreekt Hermanneke over mijnheer de bisschop.

Er is bij Hermanneke een groeiend gevoel van menslievendheid, een naastenliefde voor arme mensen die zijn leeftijd feitelijk te boven gaat. Nog meer dan bij andere kinderen betekent zijn onschuldige oprechtheid vaak een les voor de volwassenen die hem ontmoeten. Hij is pas vijf wanneer het voorval met de zigeunerin plaats vindt.


>  meer over het leven van Herman Wijns

Herman Wijns 2 jaar

Herman Wijns twee jaar

meer foto's



Schooltijd

Wanneer Herman vijf jaar is, begint hij in het Sint-Eduardusinstituut het eerste leerjaar. Hij is er heel blij mee en behaalt uitstekende resultaten. In het tweede leerjaar doet Herman - na lang aandringen omdat hij eigenlijk een jaar te jong is - zijn eerste Communie. Wanneer hij met zijn schoolkameraadjes de kapel binnenstapt, voelt hij zich als in de hemel.

Na zijn eerste Communie wordt zijn volgende wens onmiddellijk ingewilligd wanneer een broeder hem vraagt of hij ook Eucharistisch Kruistochter wil worden. Het kind zal vanaf nu elke dag te Communie gaan, wat voor hem "een groot geluk" betekent.

Wanneer Herman zes jaar is, komt een kentering in het voorspoedige leven van het gezin. De vooroorlogse crisisjaren en daarna de oorlog zelf maken dat het eerst welgestelde gezin in armoede vervalt. Zogenoemde vrienden blijven weg en vaak is er honger.

Wanneer hij negen jaar is, wordt hij misdienaar. Al is het min 20░C, al liggen zijn voeten volledig open, al is het gevaarlijk op straat omwille van de oorlog, niets houdt Herman tegen om elke dag naar de mis te gaan.

Na drie jaar proeftijd wordt Herman plechtig ingelijfd als Eucharistisch Kruistochter. Met zijn spaarcentjes laat hij zich fotograferen: Het ereteken van de E.K. op zijn winterjas gespeld, die hij zelf met het plooien van folders verdiende.

Hij spoort mensen aan tot bidden, hij heeft aandacht voor arme kinderen en diegenen in nood. Hij probeert het goede te doen en is vol vertrouwen in God. Mensen houden van hem en naarmate hij ouder wordt, gaan ze - naast zijn vrolijke aard - ook nog iets anders aantrekkelijk vinden. Mensen worden door het kind Herman Wijns geraakt op een dieper niveau.


>  meer over het leven van Herman Wijns

Eerste Communnie

Herman Wijns eerste Communnie

Misdienaar

Herman Wijns misdienaar

meer foto's



Een fatale val

Het is zaterdag 24 mei, feest van O.L.Vrouw hulp der christenen, door Herman heel erg vereerd. 's ochtends gaat hij naar de mis, die opgedragen is aan O.L.Vrouw en waar hij erg van geniet.

Na school trekt Herman zijn zondagse kleren aan en gaat met zijn mama naar de beenhouwer. Hij staat bij de kinderen van de beenhouwer op het kippenhok en wanneer hij het vuile water probeert te ontwijken dat ze naar hem spuiten, valt hij van het hok. Zijn linkerbeen komt terecht in het vensterglas. Het glas heeft pees en slagader van zijn knie doorgesneden.

Radeloos neemt zijn moeder hem in haar armen en loopt naar de dichtstbijzijnde dokter. Die is echter niet thuis. Nu moet ze heel ver lopen. Een Duitse officier trekt uit de zoom van zijn mantel een knevelband waarmee hij het been van Herman afbindt, zodat deze niet doodbloedt.

In het hospitaal wordt hij geopereerd. Hij heeft veel pijn en moet die nacht in het hospitaal blijven. Wanneer zijn ouders hem de volgende dag komen bezoeken, zegt hij: "Vake en moeke, ik hou toch zo veel van jullie en van alle mensen, willen jullie het hen zeggen. Dat heb ik vannacht pas goed gevoeld."

Bij het vallen van de avond loopt de koorts hoog op. Koud zweet breekt hem uit. Hij rilt van de koorts. De chirurg kan niets meer doen. Herman prevelt de gebeden van die zondag. Dan richt hij zich op, kijkt strak naar iets boven zijn bedje, eerst wat angstig en dan strekt hij zijn armen uit en lacht al zijn tanden bloot. De zuster vraagt "Herman, zou je niet graag naar huis gaan bij moeke en vake?" Het kind antwoordt: "Eerst wel, zuster, maar nu ik O.L.Vrouw gezien heb niet meer, ze is zo mooi!"

's Anderendaags is Herman zeer rustig. Men dient hem het sacrament van de zieken toe en hij sterft in vol vertrouwen in God.

Het is 26 mei 1941, half acht 's avonds.


>  meer over het overlijden van Herman Wijns



De begrafenis

Herman is dood, maar zijn bloed stolt niet, zijn ogen openen zich steeds terug en de handen vallen terug naast zijn lichaam. De derde dag na zijn overlijden wordt het lichaam naar huis gebracht waar het rust op een tafel die tot praalbed omgevormd is.

De begrafenis vindt plaats op vrijdag 30 mei 1941.Een pracht van bloemen en kransen worden afgegeven als blijk van genegenheid en liefde voor het kind. Onophoudelijk stromen mensen toe om een laatste groet te brengen. De dag van de begrafenis blijven de meeste winkels in Merksem gesloten.

Bij het buitenbrengen van het kistje ontstaat er een echte chaos. Een massa mensen wil de kist aanraken met paternosters, zakdoeken, kerkboeken, enz. De politie brengt er zacht en vriendelijk orde in. Achter de lijkwagen volgen tientallen meters weelderige kransen, in volle oorlogstijd! Meer dan duizend mensen volgen de begrafenisdienst. Na de dienst draagt men Herman naar zijn rustplaats op het kerkhof van Merksem.


>  meer over de begrafenis van Herman Wijns

Vader Jozef Wijns bij zijn opgebaarde zoon

vader Jozef Wijns bij zijn opgebaarde zoontje Herman Wijns

meer foto's



Nadien

Bloemen bleven toestromen. De verering groeide en stilaan kwamen de mensen tot de overtuiging dat het grafje een genadeoord geworden was. Veel mensen hadden door de voorspraak van Herman bekomen wat ze afsmeekten. Men bracht exvoto's aan.

Al gauw bleek het grafje te klein. Het gemeentebestuur liet het verplaatsen. Momenteel is de grafplaats bijna 100 m▓. Vele dankplaten en bloemen sieren het geheel. Vele bedevaarders, zelfs van over de grens, komen naar het graf van Herman om zijn tussenkomst af te smeken. Tot op heden blijkt het verhaal van Herman Wijns mensen aan te grijpen.


>  meer over Herman Wijns: na zijn dood

graf Herman Wijns

graf Herman Wijns

meer foto's